Doop, toewijding en dankzegging

Terwijl de kachel de kou buiten de huizen in Nederland probeert te houden, hebben wij hier nog steeds warm weer. Temperaturen zijn nu wel een stuk koeler, maar nog steeds zijn ze rond de 25 graden en koelt het nu alleen in de avond af. Zelfs dit weekend wordt er zelfs weer ongeveer 28-29 graden voorspeld.

Terwijl jullie dus zitten te koukleumen, heb ik op 12 november mijn dag (van rond de 30 graden) doorgebracht op het strand.

Het hoofd van de Media afdeling (David Parsons) is getrouwd met een Nederlandse vrouw (José) en samen hebben zij een zoon Jonathan (Joni). Joni werd op 9 november 12 jaar en we hebben dit op 12 november op een strand tussen Ashkelon en Ashdod gevierd tegelijkertijd dat hij die dag gedoopt zou worden.



Na eerst wat gedronken te hebben en nadat de eerste waterratten het water hadden getest...





...vertelde David eerst iets over wat de doop inhoudt. Hierna las José een bijbeltekst voor die zij had gekregen voor Joni als dooptekst.
Hierna kon Joni gedoopt worden, waarna we wat lekker konden eten en drinken op het strand of lekker konden zwemmen.









Het was een hele bijzondere dag en ik vond het heel bijzonder hier bij te mogen zijn. Ik moet wel toegeven dat ik aan jullie moest denken terwijl ik lekker van de zon genoot :)

Eergisteren (25 november) was ook een heel bijzondere dag.
Zoals de meesten van jullie wel weten is de ICEJ, in samenwerking met Yad Ezer L'Haver, al lange tijd bezig met een Holocaust Survivor Home in Haifa; een verzorgingshuis speciaal voor holocaust overlevenden. Terwijl dit gebouw nog verbouwd werd, kwam er een optie om nog een 2e gebouw aan te schaffen en te verbouwen. Tijdens de officiele openingscermonie eind september, hebben wij een cheque kunnen aanbieden, waarmee ook dat gebouw aangeschaft kon worden.

Vandaag was de toewijding van het 1e Holocaust Survivor Home, waarbij de Tora in een mars, onder begeleiding van dans en muziek, naar het Holocaust Survivor Home werd gebracht en de Synagoge werd geopend.


























Ondanks dat het gebouw zelf al officieel geopend was, was dit toch nog een belangrijke gebeurtenis. Ook werd na de toewijding van de Synagoge de start van de verbouwing van het 2e gebouw gevierd.



Dit is (voor ons) een heel bijzonder project, omdat dit niet enkel de Holocaust overlevenden beinvloed, maar dit in heel Israel aandacht krijgt en zelfs internationaal een impact heeft. We kunnen door dit project zo geweldig deze mensen steunen en bemoedigen.
Dankzij de giften die we hebben gekregen, zijn wij in staat geweest deze gebouwen aan te schaffen, maar de renovatiekosten zijn zelfs hoger dan de aanschafprijs. Mocht je dit project financieel willen ondersteunen, neem dan contact met mij op.


Tenslotte had ik gister bij Melissa (werkt bij de Aid department van de ICEJ) samen met 12 anderen een geweldig Thanksgiving diner. Bijna iedereen had zelf iets gemaakt en alles smaakte geweldig!









Na aan het einde van de maaltijd nog keuze te hebben gehad uit 8 verschillende deserts gingen we vol, maar voldaan weer uit elkaar.







Ik heb in ieder geval weer foto's geupload, dus bekijk ze op http://picasaweb.google.com/mgmaassen


Tenslotte nog een belangrijk verzoek. Nog steeds regent het niet in Israël en dit is een groot probleem. Als het voor het eind van november nog niet heeft geregend worden sommige zuivelproducten (zoals melk en boter) zo moeilijk leverbaar, dat de prijzen hiervan minstens 50% omhoog zullen gaan.
Door de droogte daalt het waterniveau van het meer van Galilea (de hoofdbron voor water in Israël) op dit moment ruim 1,5 centimeter per dag en is het al een meter onder het kritieke niveau en zal waarschijnlijk binnenkort het laagste niveau ooit gemeten bereiken...
Tegelijkertijd zijn er weersvoorspellers die geen regen verwachten voor het einde van dit jaar.
Jullie gebed is dus echt hard nodig.
Willen jullie bidden dat God dit land wilt zegenen met regen?

The Feast of Tabernacles en belangrijk bezoek

Hallo allemaal,

Wat gaat de tijd toch snel... Voor je het weet is er alweer ruim 1,5 maand om.
Er is ook zoveel gebeurd de laatste tijd. Zoals jullie misschien wel begrijpen is de Feast of Tabernacles periode een drukke tijd geweest. We hebben lange dagen gemaakt. Meestal was het 7 uur al aan het ontbijt zitten en pas middernacht klaar. Zeker de laatste 2 dagen van het feest waren een gekkehuis, waar we alles moesten opruimen bij het conferentiecentrum waar het evenement gehouden werd en tegelijkertijd alles moesten opbouwen bij Ein Gedi (bij de Dode Zee) voor de "Grand Finale".
De laatste dag vertrok ik zelfs om 6 uur 's ochtends en was ik 3 uur 's ochtends (de volgende dag) pas weer thuis. Een werkdag van bijna 21 uur!!

Toch heb ik een geweldige tijd gehad. Ik heb misschien iets minder van de programma's zelf mee gekregen, maar om achter de schermen te werken met alle vrijwilligers... De zangers, muzikanten, dansers, de ushers (soort gastheren en -vrouwen), beveiliging, etc. Er komt zo enorm veel bij kijken en er lopen dan ook meer dan twee honderd vrijwilligers rond. Echt geweldig!

Eén van de mooiste onderdelen (voor mij) tijdens The Feast of Taberrnacles is The March of Jerusalem, waarbij verschillende lokale (zoals brandweer, leger en zorginstellingen) en internationale organisaties (zoals de ICEJ en enkele andere organisaties) een mars lopen door de nieuwe stad naar de oude stad van Jerusalem om hun steun voor Israel te uiten.

Voor mij was echter het hoogtepunt dat mijn moeder en oma er waren en ik tijdens het programma van maandag 27 september vrij was en met hen hier naartoe kon gaan.



Ook de laatste avond (bij Ein Gedi) kan ik tijdens het programma bij hen zitten.




Vervolgens heb ik nog een paar dagen moeten werken en zijn mijn moeder en oma naar o.a. Tiberias en Netanya gegaan. Op woensdag 6 oktober kwamen zij weer terug in Jeruzalem en zijn ze de laatste paar nachten bij mij blijven slapen. Donderdag en vrijdag was ik vrij, dus kon ik hen Jeruzalem een beetje laten zien. Zo zijn we o.a. naar Yad Vashem, de Haase Boulevard (met een geweldig uitzicht over de oude stad), de olijfberg en de Graftuin geweest.









Op zaterdag heb ik ze naar het vliegveld gebracht en gingen zij weer terug naar Nederland.
Voor mij begon op maandag weer het werk. Niet helemaal zoals ik gewend was, want de woensdag ervoor was het Lukas' laatste werkdag. Sinds 11 oktober werk ik dus alleen. Gelukkig heeft Lukas nog een paar keer wat dingen kunnen uitleggen, maar uiteindelijk is hij op 25 oktober definitief vertrokken naar Zwitserland.

Zoals de meesten wel weten is dit een grote uitdaging voor mij, omdat ik totaal geen ervaring had op dit gebied toen ik naar Israël kwam. Ik heb veel geleerd van Lukas, maar er ligt een hele spannende tijd voor de boeg. Zeker nu eerdaags de regenbuien worden verwachten (we hebben er nu nog maar slechts 1 gehad) en ik de eerste meldingen zal gaan ontvangen van lekkages, verstopte afvoeren etc.
Toch heb ik ook veel rust. Ik weet zeker dat God mij hier naartoe gebracht heeft en dat hij mij voorziet in alles wat ik nodig heb. Ook wat de wijsheid betreft om dit werk te kunnen doen.
Ik kijk dus ook enorm uit naar wat de (nabije) toekomst brenge moge.

Nou dat was het weer. Zo zijn jullie weer een beetje op de hoogte.
Kijk ook weer op mijn foto pagina voor meer foto's: http://picasaweb.google.com/mgmaassen

Sukkot

Hallo allemaal,

Even snel een update. Nog maar een paar dagen te gaan voor Chag Sukkot (loofhuttenfeest) begint.
Sukkot is samen met Pesach (Pasen) en Shavuot (Joods Pinksteren) één van de 3 grote pilgrimsfeesten. De Joden denken hierbij terug aan de reis in de woestijn, nadat ze uit Egypte waren bevrijd (wat met Pesach gevierd wordt) waarbij Israël voor 40 jaar in een Sukkah's (tijdelijke hutten/tenten) leefden. Tijdens deze periode bouwen ze ook weer van deze Sukkah's en leven ze in deze hutjes met een dak van bladeren (meestal met palmtakken). Doordat de bladeren (palmtakken) het dak niet helemaal dekken, kan je door de bladeren de lucht en sterren zien, waardoor ze herinnerd worden dat het God was die voor ze zorgde tijdens hun reis in de woestijn en ook dat Hij nu nog voor ze zorgt. Ook is Hij degene die ze zegent met de oogst (Sukkot is namelijk ook een oogstfeest)

Het opmerkelijke is dat Pesach een feest is voor de Joden, Shavuot een feest is voor Joden en vreemdelingen die in Israël wonen, maar Shavuot een feest is voor alle volken.
In Zacheria 14 wordt geprofeteerd dat wanneer de tempel herbouwd is (leiders van) alle volken tijdens het loofhuttenfeest naar de tempel in Jeruzalem zullen optrekken.

Een groep Christenen is in 1979 begonnen (als proclamatie op deze profetie) Christenen uit verschillende landen tijdens het loofhuttenfeest bijeen te brengen. Dit was de eerste Feast of Tabernacles.
Uit dit initiatief is in 1980 de ICEJ ontstaan, die tot vandaag nog dit event oganiseert. Dit jaar is dus de 31e Feast of Tabernacles en het 30-jarig Jubileum van de ICEJ.
Het is de drukste periode voor iedereen bij de ICEJ. We hebben meer dan 200 vrijwilligers die meehelpen tijdens deze 7-dagen durende conferentie en verwachten ruim 5000 Christenen uit bijna alle landen van de wereld, naast ook een aantal locale gelovigen en ook Joden die voor de avond van 28 september zijn uitgenodigd voor de Israeli night.

Dit houdt in dat we allemaal lange dagen maken. Vroeg beginnen, laat klaar.
Ik zal nu dus ook niet zoveel meer schrijven, maar ga nu naar bed, aangezien morgen om 5.30 mijn wekker weer gaat.
Ik kijk in ieder geval enorm uit naar deze conferentie, zeker aangezien ik 27 september een avondje vrij heb om samen met mijn moeder en oma (die 26 september voor 2 weken naar Israël komen) naar één van deze avonden te gaan.

Het is dit jaar voor het eerst ook mogelijk om de avondvieringen van deze conferentie live te bekijken via internet. Beleef dus deze avonden mee door op donderdag 23 september t/m dinsdag 28 september tussen 19.30 en 23.00 (op dit moment is er geen tijdsverschil tussen Nederland en Israël) naar de volgende link te gaan: http://www.icej.org/articles/feast_of_tabernacles_live_feed

(Ik heb een paar foto's toegevoegd van het loofhuttenfeest in 2008 en 2009)







Shalom en Chag Sameach (vrolijke feestdagen)!

Augustus alweer bijna voorbij

Het is alweer eind augustus. Dit houd in dat ik dus ook al bijna 5 maanden in Israël ben.
Het is een erg hete maand geweest. Zeker voor Jerusalem zijn deze temperaturen en luchtvochtigheid niet normaal. Ik begreep dat het een eens in ongeveer 100 jaar hitte is...
Toch is het nu weer een stuk beter. Met 35 graden is het nog steeds erg warm, maar zeker geen 40+ meer.

Aangezien ik alweer een tijd niets geschreven heb, heb ik natuurlijk een hoop in te halen.

Eerst moet ik nog beginnen met eind juli. Op 28 juli zijn we (Lukas, Ray, Jonatas en ik) naar Ein Gedi (bij de Dode Zee) gereden om daar onze opslag op te ruimen. Hier worden een hoop onderdelen (zoals podium en allemaal toneelversieringen) opgeslagen voor het Feest in Ein Gedi elk jaar. De podium had altijd bestaan uit grote metalen constructies, wat dus loodzwaar en erg moeilijk te vervoeren is. Dit jaar is dus besloten om een nieuw podium te laten maken, waardoor dit dus weggegooid moest worden.
In een temperatuur van 45 graden met 85% luchtvochtigheid hebben we dus alles naar buiten gehaald, waar de eigenaar van de opslag ervoor zou zorgen dat alles opgehaald en hergebruikt zou worden.
Het meeste wat we nog wel nodig hadden hebben we op de trailer kunnen meenemen, maar dit bleek uiteindelijk zo veel (en dus zwaar) te zijn, dat we met ongeveer 30-40 km/u bergopwaards terug naar Jeruzalem reden.


Alle rotzooi.

Wat we nog wel konden gebruiken ging op de trailer.

Lukas en ik.

Op 4 augustus iets heel anders. De voormalig director van de Duitse tak van de ICEJ (Christian Stephan)ging een donatie overmaken voor een bos.
Nu denk je misschien: waarom een bos? Tijdens het Ottomaanse bewind in Israël hadden zij een belasting op de bomen. Dit betekende dat elke inwoner moest betalen per boom op zijn land. Al snel had dit tot gevolg dat er in Israël bijna geen bomen meer waren. Sinds 1901 koopt Keren Kayemet LeIsrael (het Joods Nationaal Fonds) land op om er vervolgens bomen te planten. Sinds de oprichting hebben ze onder andere ruim 240 miljoen bomen gepland, 1000km2 grond ontwikkels en meer dan 180 dammen en waterresevoirs gebouwd.
De bomen worden o.a. gebruikt om moerassen droog te leggen, grond vruchtbaar te maken, zuurstof productie en zeker niet onbelangrijk: schaduw. Daarnaast creëert het werkgelegenheid.
Het is dus erg belangrijk werk.

In ieder geval kwam Christian Stephan dus met zijn vrouw, dochter, schoonzoon en twee kleinzoons om de donatie te doen. Een klein groepje van de ICEJ mocht mee om dit mee te maken, waaronder ik dus ook.
's Morgens vroeg vertrokken we richting Gilad naar het Duitse Woud (wat toegewijd is aan de Duitse donateurs). Hier hadden we eerst een ceremonie, waarbij (na een aantal toespraken) de twee kleinzonen de cheque overhandigden.


Christian Stephan en zijn vrou Joliene (die overigens oorspronkelijk uit Wassenaar komt).

Joliene heeft zelf ook al eerder een donatie gedaan.

Christian's naam is onthult.

Het hele gezin.

Na de ceremonie zijn we naar de nabijgelegen Nursery gegaan
De Nursery is een soort onderzoeks- en verzorgingsinstituut, waar de plantjes gekweekt worden, maar waar ze ook onderzoeken naar de juiste bomen om te planten en naar manieren om ervoor te zorgen dat de bomen overleven.
Dit doen ze onder andere door de kleine plantje in langwerpige potten te kweken, waardoor de wortels in de lengte groeien, dus dieper in de grond.
Dit is erg belangrijk aangezien een boom gemiddeld een kopje water per jaar krijgt...


Moeilijk in te beelden dat zulke kleine plantjes zullen uitgroeien tot grote sterke bomen.

Hier zie je hoe ze de wortels in de lengte laten groeien.


Achteraf werden we door Christian getracteerd op een heerlijke lunch.

En met die hitte moet je natuurlijk manieren verzinnen om je hoofd koel te houden.

Ook heb ik nog een paar foto's van 1 van mijn werkprojecten waar ik mee bezig ben geweest:
Al ruime tijd was onze fonteinpomp defect. Uiteindelijk had Lukas een vervangende kunnen regelen, maar bij het plaatsen kwamen we erachter dat er niet genoeg druk leek te zijn. Aangezien de pomp op een betonnen blok stond, boven waterniveau, dachten we dat het probleem opgelost zou zijn als de pomp onder waterniveau geplaatst zou worden.
Ik ben dus begonnen om het betonnen blok weg te boren, vervolgens met een pikhouwel, een schep, een schoffel en nog wat gereedschap bijna een week bezig geweest om door de boomwortels en harde grond te komen. Uiteindelijk diep genoeg, bleek dat er nog steeds niet genoeg druk was. Na controle bleken de waterpijpen dus helemaal geblokkeerd te zijn met kalk en andere grut. De pijpen dus vervangen en met een stok en metaaldraad bezig geweest om de pijp in de fontein zelf door te steken. Uiteindelijk zijn we bijna 2 weken bezig geweest om de grond open te graven, de pijpen te vervangen, de grond weer dicht te gooien en de stenen rondom de fontein weer op hun plaats te metselen. Dit dus met 40 graden, zonder schaduw.
Dan hebben jullie een idee waarom ik geen energie had :D


De pomp en daarachter het gat (wat nog een stuk groter en dieper werd).

Alle leidingen moesten vervangen worden, waardoor we ook de stenen rondom de fontein moesten wegbreken.

Dit was wel één van de grotere klussen. Verder doe ik dus veel reperatie en onderhoudsklussen variëren van verven, een wasmachine repareren, lekkende toiletten repareren, stopcontacten vervangen, mensen en spullen verhuizen, het riool schoonhouden en nog vele andere dingen.
Aangezien we minder dan een maand hebben tot het loofhuttenfeest (waarbij de ICEJ een groot 7-daags conferentie organiseerd), ligt hier nu onze focus.
Dit houd in: sommige podium onderdelen repareren, verschillende toneelrekwisieten repareren of maken, een verkleedhok repareren een metalen frame maken om een doek op te hangen voor de achtergrond, etc.

Het is hard fysiek werk, maar het is erg afwisselend en gaaf om te doen.

Tenslotte werd ik op vrijdag 20 augustus gebeld door Stephanie (die ik met David en hun 2 jongste kinderen in april in het park ontmoet had). Zij was op dat moment met haar 2 oudste kinderen in Jeruzalem en ze wilde graag proberen af te spreken.
Om 6 uur hadden we 's avonds afgesproken bij de Jaffa Gate om naar de Kotel (ik zeg liever Kotel, wat de Hebreeuwse naam voor de Klaagmuur is, aangezien de naam Klaagmuur nogal negatief is) te gaan. Terwijl mijn moeder hier was had ze een route ontdenk waardoor je op een mooi overzichtpunt komt. Deze hebben we geprobeerd te vinden, wat gelukt was. Hier hebben we een tijdje staan praten, waarna we naar de Kotel zijn gelopen.


Overzicht over het plain bij de Kotel.

Stephanie, Poppy en Oscar.

Naarmate de zonsondergang naderde (en dus het begin van de Shabbat) stroomde het plein vol met mensen.

Terwijl we terug naar de Jaffa Gate liepen, nodigde Stephanie mij uit voor een Shabbats maaltijd, dus ben ik met ze meegegaan.
Uiteindelijk hebben we heel lang zitten praten, waardoor ik uiteindelijk 4 uur 's nachts vertrok. Het was erg gaaf om haar weer te zien en nu hun oudste kinderen te ontmoeten. David kon er nu niet bij zijn, maar hij is van plan tijdens het loofhuttenfeest in Israël te zijn.

Nou, nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte. Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin hier en maak het goed. Op mijn fotopagina staan nog meer foto's, dus vergeet zeker niet hier nog even op te kijken:

http://picasaweb.google.nl/mgmaassen/

Shalom vanuit Jeruzalem

Let the sun shine (liever wel een graadje minder warm)

Lieve allemaal,

Hier even een heel kort berichtje dat alles goed gaat.
Het werk is fysiek erg zwaar en ik werk veel in de zon. Hierdoor ben ik erg moe als ik thuis kom en heb ik niet altijd de energie mijn blog bij te houden.
De temperatuur is al 2 weken tussen de 38 tot 40+ met vorige week zaterdag zelfs een temperatuur in de schaduw van 43 graden. Alleen het begin van deze week was ongeveer 35 graden, wat (ondanks dat het nog erg warm is) een stuk dragelijker was.
Om een vergelijking te maken: normaal is in augustus de gemiddelde temperatuur 30 graden. Ook is de vochtigheid rond de 70%, wat ook voor Jeruzalemse begrippen erg hoog is.

Maar nogmaals: Het gaat goed met mij. Ik geniet er nog erg van hier te zijn. Ik leer erg veel over gedrag en geestelijke strijd die mensen hier meemaken en mijn tijd hier is in ieder geval erg leerzaam.

Ik ben zeker van plan jullie weer wat beter op de hoogte te houden wat ik hier zoal doe en meemaak, maar ik doe dat (hopelijk snel) als ik weer wat meer energie heb.