Augustus alweer bijna voorbij

Het is alweer eind augustus. Dit houd in dat ik dus ook al bijna 5 maanden in Israël ben.
Het is een erg hete maand geweest. Zeker voor Jerusalem zijn deze temperaturen en luchtvochtigheid niet normaal. Ik begreep dat het een eens in ongeveer 100 jaar hitte is...
Toch is het nu weer een stuk beter. Met 35 graden is het nog steeds erg warm, maar zeker geen 40+ meer.

Aangezien ik alweer een tijd niets geschreven heb, heb ik natuurlijk een hoop in te halen.

Eerst moet ik nog beginnen met eind juli. Op 28 juli zijn we (Lukas, Ray, Jonatas en ik) naar Ein Gedi (bij de Dode Zee) gereden om daar onze opslag op te ruimen. Hier worden een hoop onderdelen (zoals podium en allemaal toneelversieringen) opgeslagen voor het Feest in Ein Gedi elk jaar. De podium had altijd bestaan uit grote metalen constructies, wat dus loodzwaar en erg moeilijk te vervoeren is. Dit jaar is dus besloten om een nieuw podium te laten maken, waardoor dit dus weggegooid moest worden.
In een temperatuur van 45 graden met 85% luchtvochtigheid hebben we dus alles naar buiten gehaald, waar de eigenaar van de opslag ervoor zou zorgen dat alles opgehaald en hergebruikt zou worden.
Het meeste wat we nog wel nodig hadden hebben we op de trailer kunnen meenemen, maar dit bleek uiteindelijk zo veel (en dus zwaar) te zijn, dat we met ongeveer 30-40 km/u bergopwaards terug naar Jeruzalem reden.


Alle rotzooi.

Wat we nog wel konden gebruiken ging op de trailer.

Lukas en ik.

Op 4 augustus iets heel anders. De voormalig director van de Duitse tak van de ICEJ (Christian Stephan)ging een donatie overmaken voor een bos.
Nu denk je misschien: waarom een bos? Tijdens het Ottomaanse bewind in Israël hadden zij een belasting op de bomen. Dit betekende dat elke inwoner moest betalen per boom op zijn land. Al snel had dit tot gevolg dat er in Israël bijna geen bomen meer waren. Sinds 1901 koopt Keren Kayemet LeIsrael (het Joods Nationaal Fonds) land op om er vervolgens bomen te planten. Sinds de oprichting hebben ze onder andere ruim 240 miljoen bomen gepland, 1000km2 grond ontwikkels en meer dan 180 dammen en waterresevoirs gebouwd.
De bomen worden o.a. gebruikt om moerassen droog te leggen, grond vruchtbaar te maken, zuurstof productie en zeker niet onbelangrijk: schaduw. Daarnaast creëert het werkgelegenheid.
Het is dus erg belangrijk werk.

In ieder geval kwam Christian Stephan dus met zijn vrouw, dochter, schoonzoon en twee kleinzoons om de donatie te doen. Een klein groepje van de ICEJ mocht mee om dit mee te maken, waaronder ik dus ook.
's Morgens vroeg vertrokken we richting Gilad naar het Duitse Woud (wat toegewijd is aan de Duitse donateurs). Hier hadden we eerst een ceremonie, waarbij (na een aantal toespraken) de twee kleinzonen de cheque overhandigden.


Christian Stephan en zijn vrou Joliene (die overigens oorspronkelijk uit Wassenaar komt).

Joliene heeft zelf ook al eerder een donatie gedaan.

Christian's naam is onthult.

Het hele gezin.

Na de ceremonie zijn we naar de nabijgelegen Nursery gegaan
De Nursery is een soort onderzoeks- en verzorgingsinstituut, waar de plantjes gekweekt worden, maar waar ze ook onderzoeken naar de juiste bomen om te planten en naar manieren om ervoor te zorgen dat de bomen overleven.
Dit doen ze onder andere door de kleine plantje in langwerpige potten te kweken, waardoor de wortels in de lengte groeien, dus dieper in de grond.
Dit is erg belangrijk aangezien een boom gemiddeld een kopje water per jaar krijgt...


Moeilijk in te beelden dat zulke kleine plantjes zullen uitgroeien tot grote sterke bomen.

Hier zie je hoe ze de wortels in de lengte laten groeien.


Achteraf werden we door Christian getracteerd op een heerlijke lunch.

En met die hitte moet je natuurlijk manieren verzinnen om je hoofd koel te houden.

Ook heb ik nog een paar foto's van 1 van mijn werkprojecten waar ik mee bezig ben geweest:
Al ruime tijd was onze fonteinpomp defect. Uiteindelijk had Lukas een vervangende kunnen regelen, maar bij het plaatsen kwamen we erachter dat er niet genoeg druk leek te zijn. Aangezien de pomp op een betonnen blok stond, boven waterniveau, dachten we dat het probleem opgelost zou zijn als de pomp onder waterniveau geplaatst zou worden.
Ik ben dus begonnen om het betonnen blok weg te boren, vervolgens met een pikhouwel, een schep, een schoffel en nog wat gereedschap bijna een week bezig geweest om door de boomwortels en harde grond te komen. Uiteindelijk diep genoeg, bleek dat er nog steeds niet genoeg druk was. Na controle bleken de waterpijpen dus helemaal geblokkeerd te zijn met kalk en andere grut. De pijpen dus vervangen en met een stok en metaaldraad bezig geweest om de pijp in de fontein zelf door te steken. Uiteindelijk zijn we bijna 2 weken bezig geweest om de grond open te graven, de pijpen te vervangen, de grond weer dicht te gooien en de stenen rondom de fontein weer op hun plaats te metselen. Dit dus met 40 graden, zonder schaduw.
Dan hebben jullie een idee waarom ik geen energie had :D


De pomp en daarachter het gat (wat nog een stuk groter en dieper werd).

Alle leidingen moesten vervangen worden, waardoor we ook de stenen rondom de fontein moesten wegbreken.

Dit was wel één van de grotere klussen. Verder doe ik dus veel reperatie en onderhoudsklussen variëren van verven, een wasmachine repareren, lekkende toiletten repareren, stopcontacten vervangen, mensen en spullen verhuizen, het riool schoonhouden en nog vele andere dingen.
Aangezien we minder dan een maand hebben tot het loofhuttenfeest (waarbij de ICEJ een groot 7-daags conferentie organiseerd), ligt hier nu onze focus.
Dit houd in: sommige podium onderdelen repareren, verschillende toneelrekwisieten repareren of maken, een verkleedhok repareren een metalen frame maken om een doek op te hangen voor de achtergrond, etc.

Het is hard fysiek werk, maar het is erg afwisselend en gaaf om te doen.

Tenslotte werd ik op vrijdag 20 augustus gebeld door Stephanie (die ik met David en hun 2 jongste kinderen in april in het park ontmoet had). Zij was op dat moment met haar 2 oudste kinderen in Jeruzalem en ze wilde graag proberen af te spreken.
Om 6 uur hadden we 's avonds afgesproken bij de Jaffa Gate om naar de Kotel (ik zeg liever Kotel, wat de Hebreeuwse naam voor de Klaagmuur is, aangezien de naam Klaagmuur nogal negatief is) te gaan. Terwijl mijn moeder hier was had ze een route ontdenk waardoor je op een mooi overzichtpunt komt. Deze hebben we geprobeerd te vinden, wat gelukt was. Hier hebben we een tijdje staan praten, waarna we naar de Kotel zijn gelopen.


Overzicht over het plain bij de Kotel.

Stephanie, Poppy en Oscar.

Naarmate de zonsondergang naderde (en dus het begin van de Shabbat) stroomde het plein vol met mensen.

Terwijl we terug naar de Jaffa Gate liepen, nodigde Stephanie mij uit voor een Shabbats maaltijd, dus ben ik met ze meegegaan.
Uiteindelijk hebben we heel lang zitten praten, waardoor ik uiteindelijk 4 uur 's nachts vertrok. Het was erg gaaf om haar weer te zien en nu hun oudste kinderen te ontmoeten. David kon er nu niet bij zijn, maar hij is van plan tijdens het loofhuttenfeest in Israël te zijn.

Nou, nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte. Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin hier en maak het goed. Op mijn fotopagina staan nog meer foto's, dus vergeet zeker niet hier nog even op te kijken:

http://picasaweb.google.nl/mgmaassen/

Shalom vanuit Jeruzalem