Het is dus zo dat de laatste dag van Pesach een soort Shabbat is, Chag genaamd, en met een Shabbat gaat alles dicht (een dag duurt trouwens van zonsondergang tot zonsondergang)
Gisteren was ik al blij dat we 's avonds nog de laatste restjes konden gebruiken om eten te maken (spagetti met kalkoenfilet en stukjes gedroogd rundvlees met wat groente en hierbij een blikje kidneybonen opgewarmd), maar vandaag hield het in dat we met zijn 2'en een half liter Ice Tea hadden en een klein litertje water.
Als eten hadden we helemaal niets meer. Het enige wat ik de hele dag op had waren een paar donutsvormige droge krokante ringen die het best vergelijkbaar zijn met van die krokante soepballetjes.
Als je dan tot 22.00 uur niets gegeten hebt dan smaakt bijna alles lekker, laat staan heerlijk warm net afgebakken brood! Gelukkig gingen om ongeveer 20.00 de winkels weer open, waar de geur van versgebakken brood je al tegemoet kwam, dus iets na 22.00 uur zat ik lekker mijn brood op te eten. Wat is dat dan lekker...!!
Terug naar eerder vandaag: omdat we niets meer in huis hadden en ook niets konden kopen, hield dit dus wel in dat ik het vandaag zo rustig mogelijk aan wilde doen. Aangezien ik het niet zag zitten om daarom maar de hele dag thuis te zitten, heb ik een boek en mijn mp3 speler in mijn tas gedaan om in het park (ongeveer 1,5 km lopen) maar te gaan wat lezen.
Normaal zit ik in dit parkje bij een fontein, maar de enige plek waar een beetje schaduw was, was al bezet, dus ben ik wat verder gelopen, waar ik David en Stephanie tegenkwam.
Ik heb ze gisteren leren kennen toen ik al even op mijn vaste plekje zat. Hij is Schots en zij komt uit de buurt van Leeds (Engeland) en wonen bij Yorkshire. Zij zijn ook Christen en hebben ook een groot hart voor Israel. Zij zijn samen met 2 (Sicha o.i.d. en Missy) van hun 4 kinderen in Israel op vakantie voor Pesach.
In plaats van dus een dag in het park te zitten en niets te doen ben ik met hen meegelopen naar de oude stad en klaagmuur. We hebben veel gepraat, wat enorm gaaf is. Het is leuk zo mensen tegen het lijf te lopen.
Missy bij mij op schoot en Sicha bij David
Met Stephanie en de kinderen
Zij willen mij in contact brengen met Gabriël. Hij is een 28 jarige Soedanese vluchteling die heeft moeten vluchten toen zijn oom (destijds de president van Soedan) werd vermoord. Hij is nu verantwoordelijk voor de Soendanese vluchtelingen in Israel en heeft oa gesproken voor ongeveer 120 man van de Knesset en met Shimon Peres. Hij heeft een grote rol gespeeld om ervoor te zorgen dat de Zuid Soedanese vluchtelingen mogen blijven in Israel.
Het lijkt mij dus enorm gaaf om met hem in contact te komen. Als je in Israel woont, moet je het belang van contacten niet onderschatten.Ik laat het jullie weten als ik contact met hem heb gehad.
Ik heb nog zoveel niet verteld... toch ga ik maar stoppen. Het is alweer een enorm stuk geworden.
Ik wil nog even afsluiten met een mailtje die ik van oma heb ontvangen.
Zij leest het dagboek van Henri Nouwen en wilde even delen wat er in het dagboek stond voor 31 maart (de dag van mijn vertrek)
------------------------------
Op reis met de ogen van God
Reizen is opwindend. nieuwe dingen zien, nieuwe muziek horen, nieuwe mensen ontmoeten, het is steeds weer fascinerend. Maar als we geen thuis hebben waar iemand zal vragen: "Hoe was het onderweg?" ,vertrekken we misschien minder graag.
Reizen is leuk als we reizen met de ogen en oren van een degenen die van ons houden, die onze foto's willen zien en onze verhalen willen horen
Zo is het ook met het leven. je wordt op reis gestuurd door een liefhebbende God.
God ziet uit naar je thuiskomst. God wil je foto's zien en je verhalen horen
Als je reist met de ogen en oren van de God die je uitzond, dan zul je prachtige dingen zien en bijzondere mensen ontmoeten. Dan is het heerlijk om weer thuis te komen.
-------------------------------
Ik heb inderdaad al prachtige dingen gezien en bijzondere mensen ontmoet. Het is heerlijk om te weten dat God nu al mijn verhalen wilt horen en mijn foto's wilt zien; hoe bijzonder zal dat zijn als wij ooit bij Hem thuis mogen komen.
Het is ook super dat ik zo mijn verhalen, foto's en filmpjes met jullie kan delen. Het zou toch een stuk moeilijker zijn als dit niet zou kunnen.
Nou dat was het voor nu. Ik ga naar bed, morgen gaat het echte werk beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten