Israël

Ik was echt van plan al eerder een blog te posten, maar het is mij niet van gekomen. Mijn excuses hiervoor.
In ieder geval houdt dit in dat dit een lange post gaat worden, want ik heb toch nog wel wat tijd in te halen.

Allereerst wil ik iedereen hartelijk bedankt voor alle emails, Facebook en Hyves posts en kaarten.
Ik heb zelfs bijna meer dan 20 kaarten ontvangen. Ik ben hier echt enorm blij mee.

Het is altijd leuk om mensen van thuis te ontmoeten en dit heb ik gelukkig ook mogen doen. Ik was vergeten te schrijven dat ik begin maart al Ruud en Els had ontmoet en op 21 maart had ik een afspraak om Wilfred en Andra te ontmoeten in Haifa. Ik zou hen ontmoeten bij het Haifa Holocaust Survivor House waar ik al eerder over had geschreven.
Yudit (een Nederlandse die bij de ICEJ werkt en dit project overziet) heeft ons daar een rondleiding gegeven door de 2 huizen die we daar hebben.

Hierna kregen we een geweldige lunch die de kok (die daar werkt) voor de holocaust overlevenden had bereid en hebben we de kans gehad om een tijd met Benjamin, een holocaust overlevende die daar woont, te spreken.

Op 24 maart hebben Wilfred, Andra, Ingeborg, Tirza, de moeder van een vriendin van Tirza en ik van Koen Janusch een rondleiding door de oude stad gehad (helaas was de batterij van mijn camera leeg, dus ik heb niet veel foto's gemaakt).
Voor lunch hebben we ergens humus en pita gegeten.

Achteraf liet hij zijn workshop in de Stad van David (het oudste deel van Jeruzalem, net buiten de muren van de oude stad) zien, hij heeft namelijk als visie om mensen in zijn werkshop een harp te laten maken. Je kan dan vanuit je eigen land hout meenemen en dan in zijn workshop dit weer bewerken tot een harp.

Op 9 april was het afscheid van Tirza. Bij de familie waar ze verbleef hadden ze een groot afscheidsfeest georganiseerd, waarbij Tirza heel mooi was aangekleed. Ik had zelf helaas geen foto's, maar hier 2 die ik van Facebook heb gehaald.

Op 15 april ben ik met Ingeborg, Jonathan, David en Maykal naar het zuiden, de woestijn in, gereden.





Hier zijn we naar Ein Avedat gereden.



Ein Avedat is een geweldig mooi natuurgebied, waar je door een ravijn langs water naar boven klimt. Alhoewel het water heel helder spiegelt, is het geen schoon water en konden we er helaas niet zwemmen.











Omdat Jonathan zijn pet was vergeten en goed kalend is, had David zijn pet aan Jonathan gegeven. Het was alleen toch nogal warm en om te verkomen dat David weer zijn hoofd zou verbranden had Ingeborg hem haar paarse sjaal gegeven. Goed voor een paar (op de foto site meer) leuke foto's.




Hierna zijn we doorgereden naar Makhtesh Ramon. Dit is een enorm grote krater, wat door sommigen de Grand Canyon van Israël wordt genoemd. Hier hebben we eerst onze lunch gegeten op een uitkijkpunt over de krater.





Hierna zijn we naar beneden gereden en naar The prism gereden. Dit is een kleine berg van zandsteen, wat door de hitte en het snelle afkoelen (in de nacht) kristalizeert tot prismavormige stenen.





Hierna zijn we doorgereden om eerst een slaapplaats te vinden. Toen we deze gevonden vlak bij één van de hoogste bergen in de krater, zijn we deze gaan beklimmen.





Het waaide er ook behoorlijk.










De volgende dag zijn we weer een stuk gaan rijden naar deze berg:



Die we ook zijn gaan beklimmen. Wat ik zo mooi vond aan de krater is dat he zo veel verschillende soorten steen en kleuren waren. Van zwart, grijs, geel, oranje tot zelfs ergen nog rood.













Net teruggekomen uit te de woestijn was er 's avonds een concert. Dit was een cd/dvd opname van Messiaanse liedereen uit de jaren 70 tot 90 in een modern jasje en met een geweldig koor en geweldige muzikanten uitgevoerd. Het was in ieder geval een enorm feest.







De violiste is Ani, een vriendin van mij van Young Adults group en zij is echt de beste die ik ooit heb gehoord of gezien...




Toen ik 29 april op mijn werk aankwam, was mijn werkplek al versierd met allemaal ballonnen.



Sara, een collega, had zelfs de hogerpriestelijke zegen uitgeschreven in Hebreeuws op een ballon, terwijl ze zelf helemaal geen Hebreeuws kent.




Diezelfde dag had de zoon van onze internationaal directeur zijn Bar Mitswa (dit is een feest wat geviert wordt als een jongen 13 wordt en hiermee zelf verantwoordelijk is voor het kennen en naleven van de bijbel), waarvoor ik ook was uitgenodigd.






Nou ik wil het hier toch maar bij houden. Anders wordt deze post toch te lang. Ik ga proberen niet zo lang op me te laten wachten om een post voor mei te maken.

Groeten vanuit het inmiddels warme (28-29 graden) Jeruzalem